एकतर्फी...

खूप काही सांगायला होत..
पण ते कधी ओठांवर आल नाही..
खूप काही लिहायचं होत..
पण ते कधी कागदावर आल नाही..

दुरून का होईना मी जपत होतो त्या अबोल नात्याला..
हातात हात घेता नाही आला तरी कधी  खंत नव्हती मनाला..

मित्र असलो जरी तरी तुला कधी सांगायची हिम्मत झाली नाही..
कारण जपत होतो त्या नात्याला दुसरं नाव द्यायची गरज वाटलीच नाही..

एकदा झाली जाणीव आणि वाटलं की सांगून टाकावं..
मनातल्या भावनांना वाट करून थोड त्यात व्ह्यावत जावं..

भीती होती मनात की वाटेल तुला काय हे सगळं..
प्रेमाच्या बोलांमधे मैत्री हरवून घडणार नाही ना वेगळं..

कारण तू माझी नसतानाही प्रत्येक क्षणी माझीच होतीस..
मनाच्या घरात तू अगदी हृद्याजवळ बसली होतीस..

तुला हसताना पाहताना मला अगदी खूप हसू यायचं..
तुझ्या डोळ्यातल्या आसवांना मात्र घालवस वाटायचं..

आपल्या निखळ मैत्री मध्ये मला खूप आनंद मिळायचा..
म्हणून मला कधी ह्याला दुसरा रंगच नव्हता द्यायचा..

कधी आणि कुठे मी चुकल मला हे समजलं नाही..
कारण नसताना दुरावलो आणि काहीच उरलं नाही..

कधी मला वाटलं की तिला सुद्धा काही होत बोलायचं..
पण मीच आपला एकतर्फी म्हणून दुर्लक्ष मात्र करायचं..

जर ती माझी झाली असती तर आज वेळ काही वेगळी असती..
प्रश्न पडतो काय माझी मैत्रीची कथा आज जितकी सुंदर असती..

...सुमित जेजुरीकर