कास

तो हलका दरवळणारा त्या रानफुलांचा सुवास..
हिरव्या पानांमधुनी डोकवणारा त्यांचा तो प्रयास..
प्रत्येकाच्या मनाला लावून जाणारा एक असा ध्यास..
की निसर्गाच्या सान्निध्यात घ्यावा असा मोकळा श्वास..

दवांचे ते थवे त्या नव्या पालवी वर असे विसावले..
त्या रंगीत फुलांच्या अवती भवती भ्रमर गुणगुणले..
मधेच काळया लाल मातीने त्याला थोडेसे डागाळले..
नको दृष्ट लागण्या त्या सौंदर्याला म्हणून सावरले..

आसमंत सुद्धा ह्याला उत्सफूर्तपणे साथ देतो..
निळसर पांढरी चादर त्याची अलगद त्यावर नेतो..
हे दृश्य चित्रकाराला जणू तो उभे आव्हान करतो..
रंग ना छटा पुरे पडतील जसे उमगुन क्षन जातो...

वाटे असेकी स्वर्गच जणू अवतरला ह्या धरतीवर..
सप्त रंगाहूणी अधिक मोठी ही त्याची नजरेला सर..
डोळे भरून पहावा अशा उत्सवाचा हा एक प्रहर..
सृष्टीच्या ह्या अद्भुत किमयेला ना लागो कसली नजर..

ऋ‌‌ॄतु असा हा जरी असेल अवखळ कितीही..
क्षणभंगुर आहे ही त्याची अवधी तरीही..
कीर्ती उत्सवाची नाही कमी अगदी कुठेही..
जपावी त्याची ही आठवण आपल्या हृदयी..

...सुमित