मी तो सूर्य पाहिला होता..

मी तो सूर्य पाहिला होता...

ती रात्र मोठी होती, जेव्हा तो दूर गेला,
जणू काळरात्र होती, नजरेतून दूर झाला.
तो प्रहर बिकट होता, नभात काळ होता,
त्या चंद्रचांदण्यांच्या प्रकाशी, एक वाट शोधीत होता.
मी तो सूर्य पाहिला होता...

तो सुज्ञ होता पहाटे, जणू साद घालीत होता,
जसा करूनी प्रकाशित, तो मार्ग सांगत होता.
एक सौख्य होते त्याचे, तो नजरेत भरत होता,
ना शरण जाता कुणाला, तो आसमंती स्वार होता.
मी तो सूर्य पाहिला होता...

तो प्रहर आसुसलेला, प्रगतीचा वेग त्याचा,
दिपवून या जगाला, तो मान थोर होता.
सुंदर तो ना जरीही, पण एक गर्व होता,
चालक तो या जगाचा, हा त्याचा अर्थ होता.
मी तो सूर्य पाहिला होता...

तळपून तो निरंतर, कधी उग्र रूप झाला,
कधी होऊनी क्षमाशील, नभात लुप्त झाला.
त्रागा ना खूप त्याचा, पण पर्याय मात्र नाही,
प्रेमाविना त्याच्या, जगणे सुसह्य नाही.
मी तो सूर्य पाहिला होता...

परिक्रमा ही त्याची, जशी पूर्णत्वास आली,
कांती जी प्रखर त्याची, ती धुंद मंद झाली.
ना लाडका जरी हा, पण सह्य मात्र झाला,
कुणी पाठ फिरविली त्याला, कुणी साथीदार झाला.
मी तो सूर्य पाहिला होता...

चाहूल सांज बनूनी, ती काळरात्र आली,
स्पर्शाने मात्र त्याच्या, ती रंगरंगी न्हाली.
तो शमला जरीही, त्याची ख्याती ना नष्ट झाली,
उगवेल तो पुन्हा एकदा, ही आशा व्यक्त झाली.
मी तो सूर्य पाहिला होता...

-....सुमित जेजुरीकर